„Celem tego napominania jest miłość płynąca z czystego serca, dobrego sumienia i wiary nieobłudnej. Niektórzy nie troszcząc się o to, zagubili się w pustej gadaninie.” I Tym. 1;5-6

Zostaliśmy z Żoną okradzeni. Dotkliwie. Zabrano nam laptop, kamerę, telefon, parę drobiazgów… Wybraliśmy się wakacyjnie na parę dni do naszych przyjaciół mieszkających w Mrągowie na Mazurach. On jest ewangelickim księdzem – proboszczem Mrągowskiej Parafii Ewangelicko-Augsburskiej, Ona rehabilitantką oraz… małżonką, jako że księży ewangelickich nie obowiązuje celibat. Piotr i Danuta Mendrochowie. Dzielne i niezwykłe małżeństwo. Od wielu, wielu lat służbę ewangelizacyjną i duszpasterską łączą z organiczną pracą „u podstaw”: dokarmiają biedne dzieci i „wyprowadzają na ludzi” ich „patologicznych rodziców”. Dodatkowo, On pracuje jeszcze w charakterze kapelana więziennego.

Zamieszkaliśmy w jednym z parafialnych pokojów gościnnych i …któregoś wieczoru, ze zgrozą odkryliśmy, że jesteśmy ubożsi o wcześniej wymienione przedmioty… Przyjechała policja, przez parę godzin spisywała gorliwie nasze zeznania, my zaś oswajaliśmy się z wolna z myślami: „ no to pa pa nasz laptopie, pa pa nasza kamero… Zasnęliśmy w poczuciu upokarzającej bezsilności…
Nazajutrz rano natomiast… Piotr z miną sfinksa zaprosił nas do swojej ( odrobinkę zabałaganionej ) kancelarii, gdzie ujrzeliśmy w zdumieniu najwyższym, wszystkie nasze skradzione rzeczy!!! Mózg mi stanął i w pierwszym odruchu zapytałem czy może mrągowska policja jest do tego stopnia sprawna w działaniu operacyjnym, jednak Piotr przytomnie postukał się w głowę i oznajmił, iż właśnie przed chwilą jeden z jego znajomych ( któremu kiedyś pomógł) przyniósł łup lokalnej żulii mrągowskiej z krótkim komentarzem, którego sens można zawrzeć w stwierdzeniu: PASTORA SIĘ NIE OKRADA !!! Jakaś złodziejska smarkateria, zaraz po udanym włamaniu, zaniosła owoce własnego trudu swoim przełożonym ( szefom złodziei ??? paserom ??? ), oni zaś dowiedziawszy się kogo obrobiono następnego dnia rano zwrócili tenże „urobek” ponieważ… pastora się nie okrada!!!

Pomijając naszą oczywistą radość oraz „kosmiczność” sytuacji ( jak żyję bowiem nie spotkałem się ani nie słyszałem nawet o czymś podobnym ) przeżycie to jest dla mnie jednym z najpiękniejszych świadectw czyjegoś poświęcenia dla innych ludzi. Mozolna i żmudna praca Danusi i Piotrka skutkuje bowiem nie tylko tym, iż wielu ich „podopiecznych” mogło uczynić Chrystusa kimś najważniejszym dla siebie ale także „ubocznym efektem” ich działań jest opinia jaką posiadają nawet wśród przestępców. Kogo jak kogo ale pastora przecież się nie okrada…

Piotr Mendroch nie jest płomiennym mówcą. Nie jest też, potocznie rzecz ujmując, charyzmatykiem, więc jego duszpasterstwo nie jest nacechowane „cudownymi fajerwerkami”. Piotr natomiast nieefekciarsko kocha ludzi i żyje dla nich. Nieważne kim są… Zastanawiam się ilu duchownych ( niezależnie od barw klubowych ) ma na „swoim terenie” podobną opinię…

Opisuję to zdarzenie także dlatego, iż jawi mi się ono jako kapitalny przyczynek do refleksji – co to w praktyce znaczy dzisiaj inspirować Chrystusem ludzi, z którymi się spotykamy. Boję się bowiem, iż przytłoczeni bagażem „duchowych zmagań”, „ogłaszaniem będącego tuż tuż przebudzenia”, zabieganiem o coraz to bardziej spektakularne dary duchowe, pozytywnym wyznawaniem itd. itd; gubimy często to co fundamentalne – np. miłość płynącą z czystego serca i dobrego sumienia. I popadamy w próżną gadaninę…

Danusiu i Piotrku – jesteście wielcy! Podziwiam!

Tomasz Żółtko
Kraków 01 09 2008
( cytat biblijny zaczerpnięty z Biblii Poznańskiej )

Ew. Jana 8; 1-11
"Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem" ( J.8;7b ) - odparł ( dobitnie ? ) faryzeuszom Chrystus, odnosząc się do ich prowokacji.
"- Nauczycielu, tę kobietę przyłapano właśnie na cudzołóstwie. Mojżesz nakazał nam w Prawie takie kamienować, a Ty co powiesz?"( J. 8;4 )
Perfidia faryzeuszy była w tej sytuacji dobrze skalkulowana. Jeżeli bowiem Jezus "zgodziłby się z Mojżeszem", momentalnie dostarczyłby tym hipokrytom gotowego argumentu, że w takim razie grzeszy spotykając się przy różnych okazjach z ludźmi o równie szemranej reputacji, jeżeli zaś kazałby tę kobietę wypuścić wolno - ewidentnie złamałby Słowo Boże.
Jednak... No właśnie... Zawstydzonym i onieśmielonym strażnikom moralności, po odpowiedzi "Nauczyciela", kamienie powypadały z rąk...

"Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem." Dzisiaj często ( bywa bezrefleksyjnie ) cytujemy tę wypowiedź, ale któż z nas wpadłby na nią w t e d y na miejscu Chrystusa. Ale On - natchniony Mistrz retoryki, cieśla z Nazaretu - odebrał mowę uczonym teologom. Dlaczego jednak? Co tak porażającego kryje w sobie ta jednozdaniowa riposta?!

Wyrażam przekonanie, iż rzecz nie sprowadza się do ogólnego spostrzeżenia dotyczącego ułomności grzesznej ludzkiej natury. Gdyby tak było, Chrystus na zawsze pozbawiłby nas wszystkich moralnego prawa do wyciągania konsekwencji w stosunku do jakiegokolwiek przestępcy. Wszak nikt nie jest doskonały. Chodziło raczej o sprzeciw przeciwko instrumentalnemu wykorzystywaniu upadku drugiego człowieka do swoich aktualnych ( społecznych, religijnych, politycznych itp.) potrzeb. Grzech faryzeuszy nie wynikał ze złego zdiagnozowania etycznego czynu (czynów? ) owej nieszczęsnej kobiety. Ich grzechem była cyniczna bezduszność wobec niej oraz dzika satysfakcja, że oto teraz można "ten przypadek" zgrabnie wykorzystać do skompromitowania prostackiego "rabbiego" z prowincji. Gdyby wszystko poszło po ich myśli Chrystus na oczach ludzi okazałby się niekonsekwentnym i niedouczonym zwodzicielem serc, kobietę można by spokojnie pozbawić życia ( czy aby przypadkiem nie ku uciesze co niektórych?!!!), samym po raz kolejny objawić się jako członkowie "szlachetnej i wiernej Najwyższemu elity - wszystko razem zaś w majestacie troski o moralne standardy narodu i ścisłe trzymanie się nakazów samego Jahwe...
Smakowite - czyż nie?

Dwa dni od momentu, kiedy piszę te słowa, liczni współcześni odpowiednicy tamtych adwersarzy Mesjasza, publicznie zaczęli domagać się od "właściwych czynników" Kościoła Rzymskokatolickiego w Polsce, ekskomuniki Pani Minister Kopacz, w związku z tym, iż ta wskazała szpital, w którym czternastoletnia Agata ( imię nieprawdziwe) mogła dokonać legalnej aborcji. Nie mam zamiaru przesadnie roztrząsać tragicznej historii tej nastoletniej dziewczynki ani tym bardziej zasugerować, że jestem zwolennikiem aborcji i w związku z tym uważam, że się dobrze stało. Pragnę jedynie zwrócić uwagę na hipokryzję ludzi gotowych potępić minister zdrowia w imię walki o "każde życie". Jeżeli bowiem przyjmiemy, że Agata zaszła w ciążę w tradycyjny sposób ( a nie np. w wyniku "zacienienia" Ducha Świętego ), to jest to nie tylko porażka jej i jej partnera. Jest to wychowawcza porażka rodziców tych dzieciaków, ich szkolnych wychowawców i wreszcie duszpasterzy z parafii, do której ( których?) należą. Może więc miast ekskomunikować państwowego urzędnika, stosującego obowiązujące w Polsce prawo, należałoby się najpierw uderzyć we własne piersi? Wszak żyjemy ponoć w chrześcijańskim kraju, kraju mającym nieść chrześcijańskie wartości do zlaicyzowanej do cna Unii Europejskiej. Skąd więc u nas plagi współżycia seksualnego nastolatków, podziemia aborcyjnego, wszechobecnego łapówkarstwa, złodziejstwa itd. itd. Czy mam rozumieć, że winni takiemu stanowi rzeczy są w naszej Ojczyźnie świadkowie Jehowy oraz byli funkcjonariusze SB?!!!

Rozpaczliwie brakuje mi w Polsce kościelnych hierarchów ( rożnych wyznań - żeby była jasność ), innych tzw. autorytetów moralnych, którzy by potrafili - przy okazji np. dramatu Agaty uśmiercającej swoje nienarodzone dziecko- powiedzieć do mnie: pokutujmy! Prośmy Boga o łaskę i przebaczenie, ponieważ nasze nauczanie jest mało skuteczne a chlubiący się tysiącletnim chrześcijaństwem Polacy nie potrafią stosować się do nauki Ewangelii! Prośmy Ducha Świętego o mądrość, co mamy robić w takiej rzeczywistości i jakimi być.

Żeby jednak na coś takiego się zdobyć - trzeba mieć jaja! Mali ludzie wolą rzucać klątwy...

Historia uratowania przez Chrystusa kobiety lekkich obyczajów kończy się ( dla mnie przynajmniej) krzepiąco. Gdy wszyscy tani moralizatorzy, zawstydzeni odeszli..."Jezus wyprostował się i rzekł:
- Gdzież oni są, kobieto? Nikt cię nie potępił?
- Nikt Panie - odpowiedziała.
Rzekł jej Jezus:
- I Ja Ciebie nie potępiam. Idź i nie grzesz więcej." ( J.8;10-11 )

Zauważmy. Syn Boży nie wyraził się w stylu: "Słuchaj, tak naprawdę nic się nie stało. Musimy być nowoczesnymi ludźmi. Wolny seks jest OK., a jeżeli przypadkiem zaszłaś w ciążę, to spokojnie ją usuń - zarodek to tylko zarodek... Spoko!"
Chrystus nie był moralnym libertynem! Postępowanie tej kobiety było fatalne! Ale On nie był też zakłamanym dewotą! On był i jest kochającym Zbawicielem, który przyszedł na świat, aby uratować tych, którzy giną. ( patrz Mt.18;11 )

Agato... Biedna i zmaltretowana przez własną głupotę Agato. Nie patrz na poprawiaczy świata. Spójrz na Jezusa Chrystusa. On także Tobie d z i s i a j mówi: Nie potępiam Cię. Idź i więcej nie grzesz...

Tomasz Żółtko Kraków 26 06 2008
cytaty biblijne zaczerpnięte z Biblii Poznańskiej

Chrystusa zabili ludzie religijni. Nie szubrawcy, pospolici przestępcy, męty społeczne… Ludzie religijni! Co więcej, usiłował bronić Go Piłat – pogański dostojnik rzymski, człowiek ( cóż za kosmiczny paradoks! ) w najmniejszym stopniu nie zainteresowany oddawaniem czci Jahwe. Jednak nie zdołał ich przekonać.
Zaszantażowany ewentualnością skargi skierowanej na niego do cesarza, uległ ich namiętnemu wrzaskowi „ukrzyżuj go!!!” i wydał Jezusa na śmierć.
Dlaczego tak się stało? Dlaczego gorliwie zaangażowani Żydzi zebrawszy się w Jerozolimie, żeby świętować Paschę, „przy okazji”dopuścili się takiej ohydy? Powodów z całą pewnością było kilka. Pycha, fanatyzm wyznaniowy, niepohamowana chęć rządu dusz ówczesnych autorytetów duchowych judaizmu. Błędne wyobrażenia o oczekiwanym mesjaszu, postrzeganym głównie w kategoriach narodowo-politycznych. No i religijność właśnie. Religijność rozumiana jako ścisłe ( ślepe?! ) przestrzeganie określonych norm i przepisów, ale też nie mające nic wspólnego z opartą na miłości relacją z żywą Osobą… Nie mogę się oprzeć wrażeniu, iż ta ostatnia przyczyna była decydująca. Bezduszna religijność… Apostoł Piotr przemawiając w dniu Pięćdziesiątnicy do zgromadzonego tłumu pobożnych Żydów powiedział:”Mężowie izraelscy, słuchajcie tego co mówię: Jezusa z Nazaretu, męża, którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał wśród was, o czym sami wiecie, tego Męża, który z woli postanowienia i przewidzenia Bożego został wydany, przybiliście rękami bezbożnych do krzyża i zabiliście” ( Dz.Ap. 2; 22-23 ). Mocno powiedziane – prawda? Pomimo, że Jezus czynił tylko dobro: pomagał, uzdrawiał, wskrzeszał z martwych, „nauczał jako moc mający” , to jednak został męczeńsko stracony. Ludzie z Bogiem na ustach, rękami pogan przybili Go do krzyża, ponieważ nie mieścił się w ramkach ówczesnej religijności. Zdecydowanie nie pasował… Zresztą… jakże często nie pasuje do dzisiaj! Historia chrześcijaństwa pokazuje, że religijność jak zaślepiała tak zaślepia dalej. Religijne wyprawy krzyżowe, religijna święta inkwizycja mordująca wolnomyślicieli i innowierców, prześladowania anabaptystów „ekumenicznie” dokonywane rękami religijnych katolików i ewangelików, amerykańskie nieludzkie niewolnictwo celebrowane z upodobaniem przez religijnych metodystów i baptystów… We współczesnej Polsce zaś… No cóż… Religijna formacja polityczna z wartościami chrześcijańskimi na sztandarach porywa się na dokonywanie odnowy moralnej narodu ( też skądinąd jakże religijnego – sic!!! ) i w tym celu współpracuje z ludźmi bez żadnej moralności. Efekt? Skłócone i rzucające się sobie do gardeł społeczeństwo. Religijne radio pod przewodem religijnego ojca dyrektora, odwołując się do najniższych ludzkich instynktów, zasiewa w sercach religijnych słuchaczy najprzeróżniejsze fobie skutkujące, w najlepszym razie tylko niechęcią do tych wszystkich, którzy są i n n i. Religijny dostojnik kościelny, w najmniejszym stopniu nie licząc się z bólem bezdzietnych małżeństw, stwierdza, że metoda „in vitro” jest wyrafinowaną aborcją ( żeby była jasność – sam mam wiele wątpliwości etycznych co do tej metody, jednak poraziła mnie do głębi ta pełna pogardy wypowiedź hierarchy…). Można by jeszcze cośkolwiek zająknąć się o „religijnych” pedofilskich skandalach, o pysze religijnych urzędników r ó ż n y c h kościołów ale może dosyć… Chodzi mi jedynie o to, że gdyby istniała możliwość przeniesienia nas, dzisiejszych chrześcijan, dwa tysiące lat w czasie do Jerozolimy- to co MY byśmy krzyczeli przed pytającym się nas Piłatem: kogo więc mam wam wypuścić - Jezusa czy Barabasza?!!!

Jakże łatwo pomylić jest żywą relację z religijnym rytuałem! Jakże łatwo pomylić jest „kochanie Boga z całej siły, woli i serca” z pozbawionym uczuć celebrowaniem i przestrzeganiem „bożych” norm. Wreszcie – jakże łatwo pomylić Zbawiciela – Mesjasza ze „świętą” instytucją lub człowiekiem stojącym na jej czele… Tak! Historia i życie pokazują od dwóch tysięcy lat, że łatwo jest się pomylić i w imię religii dokonywać strasznych, porażających okrucieństw, w przekonaniu, że pełni się wolę Bożą!!! Apostoł Paweł jest tego najwymowniejszym przykładem. Arcygorliwy faryzeusz, członek duchowej elity narodu , w imię swoich religijnych przekonań „siał grozę i dyszał żądzą zabijania uczniów Pańskich ( Dz.Ap.9;1 ). No, ale niedługo potem była droga do Damaszku i jego dramatyczne spotkanie się ze Zmartwychwstałym. Spotkanie, które radykalnie zmieniło całe życie Pawła, tak że wiele lat później mógł on napisać do chrześcijan w Galacji:”Gdy… nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego zrodzonego z niewiasty, zrodzonego pod niewolą Prawa, aby wykupił tych, którzy byli w niewoli Prawa abyśmy mogli otrzymać synostwo przybrane. A na dowód tego, że jesteście synami, Bóg wysłał do serc naszych Ducha Syna swego, który woła Abba, Ojcze! I stąd nie jesteś już niewolnikiem, ale synem. Jeżeli zaś synem, to i ze zarządzenia Bożego – dziedzicem.”( Gal.4;4-7 ). No i tu dochodzimy do sedna problemu. Nie chciałbym prowadzić jałowej polemiki o słowa, jednakowoż uważam, że oparte na ewangelii chrześcijaństwo nie jest religią, zaś naśladowcy Chrystusa nie są religijnymi ludźmi. Uważam, iż chrześcijaństwo to oparte na miłości codzienne życie z Abba Bogiem Ojcem, możliwe dzięki odkupieńczej śmierci i zmartwychwstaniu Zbawiciela Jezusa Chrystusa. Jest ono możliwe i realne ponieważ „Tak… Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, ażeby każdy kto w Niego wierzy, nie zginął ale miał życie wieczne. Bóg bowiem nie posłał Syna swego na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony.” ( Ew. Jana 3;16-17 ). Chodzi więc o to, żeby przejść swoją drogę do Damaszku, spotkać się z żywym Zbawicielem, świadomie uczynić Go kimś najważniejszym dla siebie i od tej pory żyć nowym życiem, życiem opartym na miłości do Ojca, który nie jest tradycją wyssaną z mlekiem matki ani teologiczną abstrakcją ( w stylu Transcendentnego Absolutu ) lecz kochającą i rozumiejącą Osobą. I warto sobie zdać sprawę, że bezduszne odczynianie i celebrowanie obraża Go - tak samo jak np. moją kochającą Żonę obrażałaby mój wkład w małżeństwo zdegradowany jedynie do pozbawionej gorącego uczucia, sztywnej etykiety przy stole. Gdyby tak było, nasze małżeństwo nie przetrwałoby miesiąca…! To niby takie oczywiste ale… gdy przychodzi co do czego, to jakże często wybieramy religijność a nie miłość!!! W tym kontekście Chrystus kiedyś powiedział: „Nie każdy, który mi mówi: „Panie, Panie” wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie. Wielu powie mi w owym dniu: „Panie, Panie, czy nie prorokowaliśmy mocą Twego imienia i nie wyrzucaliśmy złych duchów mocą Twego imienia, i nie czyniliśmy wielu cudów mocą Twego imienia?” Wtedy oświadczę im: Nigdy was nie znałem. Odejdźcie ode mnie, wy, którzy czynicie nieprawość.” ( Ew. Mat.7;21-23 ). Religijność jest zabójcza! Może mieć wiele twarzy ale zawsze jest zabójcza! Religijni ludzie mogą nawet czynić nadprzyrodzone rzeczy w imieniu Jezusa ,mogą nimi chorobliwie się fascynować i popadać w pychę za ich sprawą ( czy przypadkiem nie jest to drobniutki kamyczek do ogródka przesadnych charyzmatyków? ) i zostać potępionymi. Ponieważ religijność zabija! Zawsze!!!

Dwa tysiące lat temu, nierozpoznany przez religijny tłum Mesjasz, skonał na krzyżu. Po trzech dniach zmartwychwstał. Dziś siedzi po prawicy Ojca i w doskonały sposób wstawia się u Niego za tymi, którzy wierzą i kochają – aby mogli żyć. Kiedyś ( może już niedługo?!!! ) przyjdzie ponownie na ten świat lecz… czy znajdzie wtedy jeszcze wiarę wśród nas… czy może już tylko celebrę…? ( patrz Ew. Łk.18;8b )

Czy więc aby na pewno Wesołego Alleluja???

Tomasz Żółtko
Wielki Piątek i Wielkanoc 2008
( cytaty biblijne zaczerpnięte z Biblii Poznańskiej )